دو صد گفته چون نیم کردار نیست!

در حالی که وعده های چند ماهه مدیران متعدد نهاد های نامنسجم فناوری فضایی هم بنا به دلایلی! اجرا نمی شود، باز هم آقایان وعده های سه،پنج و حتی ده ساله می دهند. بنده متحیرم وقتی آقایان به وعده های کوتاه مدت در زمان زمامداری خویش نمی توانند جامه عمل بپوشانند چطور می توانیم به وعده های آنان برای زمانی که دیگر بر این مسند تکیه ندارند می توان امید بست؟! بطور مثال طی همین سال گذشته وعده پرتاب چند ماهواره را دادند که هیچکدام از این مواعید عملی نشد! بطور مثال در تیر ماه سال گذشته آقای محسن بهرامی رئیس سازمان فضای ایران از برنامه ریزی برای پرتاب دو ماهواره مخابراتی و سنجشی تا پایان سال خبر داد و گفت: قرارداد پرتاب این ماهواره ها نهایی شده است.

چند ماه بعد در آباه ماه سال گذشته، آقای منوچهرمنطقی رییس مرکزملی فضایی ایران گفت: در صورت فراهم بودن شرایط تا پایان سال جاری پرتاب ماهواره خواهیم داشت. حال منظور ایشان از این "شرایط" چیست والله اعلم!

چندی بعد در دی ماه آقای محمود واعظی وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات هم گفت تا پایان امسال یک ماهواره به نام "شریف ست" یا ماهواره "دوستی" به فضا پرتاب خواهد شد. که این وعده هم به سرانجام نرسید.

البته در مورد این ماهواره ذکر دو نکته حایز اهمیت است. اول آن که شریف ست، ماهواره ای که توسط جوانان دانشمندان ما در دانشگاه صنعتی شریف طراحی و ساخته شد اما مدیران نهاد های متعدد فناوری فضایی که در بسیاری موارد هرکدام ساز خود را می زنند در این مورد اتفاق نظر پیدا کردند ظاهرا به دلیل تحریم این دانشگاه توسط اجانب، نامش را به دوستی تغییر دهند. حال چرا ما باید در نامگذاری اسم ماهواره مان هم رعایت رضایت دیگران را مد نظر داشته باشیم سوالی بی جواب است. نکته دوم آن که بر اساس آنچه در برخی از شبکه خبری به نقل از افراد معتبر آمده، این ماهواره درست در مراحل نهایی و در حالی که ماهواره بر بر روی سکوی پرتاب قرار داشته بنا به مصالحی(؟!!) راهی انبار شده است.