در مناظره های تلویزیونی نامزد های انتخاباتی ریاست جمهوری، متاسفانه برخی از نامزد ها از جمله آقای روحانی برای بیرون کردن حریف هر ابزاری را که می توانند به کار می گیرند.
در انتخابات 88 شاهد بودیم که احمدی نژاد با بگم بگم معروف خود تمایل داشت با طرح مسایل شخصی و خصوصی، طرف را خلع سلاح کند. گرچه این کار خلاف اخلاق بود اما حتی اگر هم از آن قبیل مسایل مطرح می شد در نهایت یک فرد ممکن بود زیان ببیند اما در مناظره اخیر، آقای روحانی به طرح برخی مسایل پرداخت که لطمه های ملی در بر دارد. قباحت طرح چنین مسایلی به حدی رسیده که حتی داد رفقای به اصطلاح اصلاح طلب آقای روحانی را هم درآورده است. بطور مثال الیاس حضرتی نماینده مجلس در نامه سرگشاده ای به حسن روحانی او را در ارتباط با اظهارات اخیرش مورد سرزنش قرار داده و خطاب به وی نوشت: «اجازه ندهید شور انتخاباتی و تلاش برای جلب آرای مردم و عصبانیت ناشی از حملات رقیبان به دولت، شما را از جاده اعتدال و عقلانیت خارج کند».

در بخش دیگری از این نامه آمده است:
وقتی میفرمایید جریان رقیب شما «میخواهد ناامنی را به کشور بازگرداند و آرامش منطقه را برهم بزند»، دشمنان سوءاستفاده میکنند و ادعاهای ناروای خود را علیه جمهوری اسلامی تکرار خواهند کرد که ایران عامل ناامنی منطقه است.
حال باید پرسید چه کسانی با گفته های خود می خواهند مدرک به دست دشمن دهند تا سایه جنگ را بر ایران بیفکنند؟ چرا آقای روحانی برای به دست آوردن چند رای جهت تداوم تکیه بر مسند ریاست جمهوری آب به آسیاب دشمن می ریزد؟ و این کار را تا حدی پیش برده که حتی دوستانش هم به او اعتراض می کنند. مگر ریاست جمهور شدن چقدر ارزش دارد؟
برچسب:
نویسنده: هلیا اکبری