تعمیر نقش ایوان در این وزارتخانه بی فایده است!

چند روز قبل در شهر ری مراسمی برگزار گردید که طی آن "خانه معلم" ناحیه یک شهرری با حضور مسئولین ادارات و نهادها افتتاح شد. اصل خبر که نشان از توجه به این قشر آینده ساز و زحمت کش است باعث خوشحالی می شود اما نکته ای که مرا بر آن داشت تا این یادداشت را بنویسم مطلبی بود که عباس باقری مدیر کل تعاون و پشتیبانی وزارت آموزش و پرورش در این مراسم گفت.

وی ضمن صحبت درباره موضوعات مختلف برای نشان دادن نقش آموزش و پرورش در توسعه و پیشرفت کشور بیان داشت: زمانی که شوروی نخستین فضانورد خود را به کره ماه فرستاد، آمریکاییها علت این پیشرفت آنها را بررسی کرده و متوجه شدند که شوروی روی آموزش و پرورش خود سرمایه گذاری کرده است.

در مورد سخنان ایشان ذکر دو نکته را لازم می دانم:

شوروی هیچ وقت فضانوردی به ماه نفرستاد. اگر فردی از اقشارعادی جامعه، پرواز گاگارین "به مدار زمین" را به اشتباه "سفر به ماه" بداند نمی شود چندان به او خرده گرفت اما بیان این اشتباه فاحش که نشان از کم اطلاعی یک مقام عالی رتبه وزارت آموزش و پرورش از تاریخ فضانوردی است، مایه شرمندگی می شود. گرچه بعید می دانم خود جناب وزیر (و وزرای قبلی همچنین!) هم با سیر تحولات این فناوری آشنا باشد و گرنه در حالی که دهمین سالگرد قرار گرفتن ایران در ردیف کشور های صاحب فناوری فضایی را پشت سر گذاشته ایم لااقل 10 صفحه از هزاران صفحه متن کتاب های درسی 12 ساله تحصیلی کودکان، نوجوانان و جوانان این کشور را به مطالبی در خصوص فناوری فضایی اختصاص می دادند.

نکته دوم آن است که اگر جناب باقری خود بر حرفی که می زنند معتقدند و قبول دارند دلیل موفقیت روس ها در پیشرفت علمی سرمایه گذاری روی آموزش و پرورش بوده چرا این وزارتخانه قدمی بنیادین و مبتنی بر پژوهش برای شناخت سیستم آموزشی در روسیه برنداشته است؟

متاسفانه این وزارتخانه راهبردی بر پایه هایی سست تکیه داده و ظاهرا هیچ مدیریتی بر آن حاکم نیست که بتواند آن را از وضعیت نابسامان نجات دهد. من در مصاحبه های مختلف بار ها و بار ها به سست و کهنه بودن نظام آموزش و پرورش ایران اشاره داشته ام و در بسیاری موارد پیشنهاد های سازنده ای هم ارائه کرده ام. بعد از آن که هیچ عکس العملی ندیدم تصورم این بود که به دلایل مختلف از جمله بی سر و سامانی نهاد های رصد کننده در وزارت آموزش و پرورش، این صحبت ها به مسئولان رده بالای آن نرسیده و به همین دلیل عکس العملی وجود ندارد اما خداوند برای آن که چشمم را بر روی حقیقت باز کند وسیله ای فراهم کرد و توسط فرد خیرخواهی نشستی نسبتا طولانی داشتم با جناب حجت الاسلام محمدیانرئیس سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی که البته در آن جمع برخی دیگر از دست اندرکاران این وزارتخانه هم حضور داشتند. بعد از آن که بنده درباره چند موضوع مختلف از جمله ضرورت توجه آموزش و پرورش به ترویج فناوری فضایی از طریق کتاب های درسی و نشریات وابسته به این وزارتخانه همچنین نظام آموزش و پرورش در روسیه و چگونگی بهره وری از آن جهت بهبود سیستم آموزشی در ایران صحبت کردم، آقای محمدیان که ظاهرا بسیار تحت تاثیر قرار گرفتند به مسئولان مربوطه دستور اکید دادند که حتما مرا دعوت کنند تا پیرامون این موضوعات مفصلا صحبت و راهکار های لازم برای عملی شدن پیشنهاد ها تدوین شود.

اینک دو ماه از آن جلسه می گذرد اما اگر کسی از آن افراد به شما زنگ زده به من هم زنگ زده اند!!

اینجا بود که متوجه شدم انتقاد ها و راه حل های بنده برای تغییر و تعمیر نقش ایوان این وزارتخانه بیهوده است چون خانه از پای بست ویران است. وقتی نیرو های سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی وزارتخانه ای خط رئیس خود را هم نخوانند و به دستور صریح وی وقعی نگذارند، چه توقع که به نظرات و نکته های مطرح شده از سوی بنده در رسانه های گروهی توجه کنند.